Hexagram 25

“De Mythe van de Heilige Wond”

In een tijd waar de lijnen tussen werelden vervaagden, in een rijk waar magie en realiteit als weefdraden door elkaar liepen, leefde er eens een koninkrijk geteisterd door een eeuwige plaag. De oorzaak? Een wond, niet zomaar een verwonding, maar een heilige wond, geschonken door de goden zelf. Deze wond, diep en ongeneeslijk, bevond zich in het hart van het land, verspreid over de weelderige velden en rijke bossen, en vergiftigde alles wat het aanraakte. De legende zei dat alleen de zuiverste van hart de wond zou kunnen genezen en het land redden.

Onder de inwoners van dit koninkrijk was een jonge herder, Elian, wiens hart zo puur was dat zelfs het meest bittere water zoet werd met zijn aanraking. Elian kende de pijn van zijn volk, zag hoe de aarde onder hun voeten verdorde en hoe wanhoop hun harten vulde. Gedreven door een onverklaarbare kracht, besloot hij op een nacht onder het licht van een bloedmaan, dat hij de heilige wond zou genezen.

Zijn reis was niet zonder uitdagingen. Hij trotseerde de wildste stormen, klom over de hoogste bergen en stond oog in oog met wezens van mythische aard. Maar geen enkele beproeving kon zijn vastberadenheid breken. Het was op de top van de Wereldboom, waar de hemel de aarde raakt, dat Elian een ontmoeting had met de godin van het leven. Zij, geraakt door zijn zuiverheid en zelfopoffering, fluisterde hem de geheimen van de heilige wond toe.

Met een hart vol hoop keerde Elian terug naar het hart van zijn land. Daar, staande voor de gapende wond, realiseerde hij zich dat de genezing niet zou komen door magie of door gebeden, maar door liefde. Liefde voor zijn land, liefde voor zijn volk, en een onwankelbaar geloof in hoop. Met zijn armen uitgestrekt en zijn hart open, omarmde Elian de pijn van de wond. Zijn liefde vloeide uit hem als een helder licht, doordringend en zuiverend.

Wat eens een symbool van lijden was, transformeerde in een teken van genezing. Uit de wond ontsproten levenswateren, die het land voedde en herstelden. De bossen bloeiden weer op, de velden werden groener dan ooit tevoren, en het koninkrijk werd herboren uit de schaduwen van wanhoop.

Elian, uitgeput maar voldaan, zakte ineen, wetende dat zijn taak volbracht was. De goden, ontroerd door zijn offer, verhieven hem tot de sterren, waar hij een eeuwige wachter zou zijn, een herinnering aan de kracht van pure liefde en zelfopoffering.

De mythe van de Heilige Wond leeft voort, een verhaal van hoop, genezing en de onbreekbare kracht van het menselijk hart. Het herinnert ons eraan dat zelfs in tijden van de grootste duisternis, een enkel licht, aangewakkerd door pure liefde en zuiverheid, de wereld kan veranderen.

Namasté

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Hexagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *